Horizon Europe będzie silnie powiązany z nowym Europejskim Funduszem Konkurencyjności (ECF) o budżecie około 409–410 mld €, który skonsoliduje wiele dotychczas funkcjonujących programów i uprości dostęp do finansowania.
Program oparty będzie na czterech głównych filarach:
Excellent Science – wzmocnienie podstaw naukowych, wsparcie ERC, Marie Skłodowska‑Curie Actions i centrów badawczych Joint Research Centre
Competitiveness & Society – badania i innowacje w obszarach takich jak czysta energia, cyberbezpieczeństwo, obronność i sektor kosmiczny
Innovation – silniejsze wsparcie dla startupów przez European Innovation Council (EIC), rozszerzone m.in. o technologie obronne i modele ARPA‑style
European Research Area (ERA) – nowy filar kładący nacisk na udział słabszych regionów, infrastrukturę badawczą i bardziej spójny europejski obszar badawczy
Skrócony czas od zamknięcia konkursu do podpisania umowy – maksymalnie 7 miesięcy
Powszechnie stosowane lump sum payments zamiast kosztów rzeczywistych, co ułatwia planowanie
Standardowe finansowanie: 100 % środków dla MŚP, 70 % dla dużych firm
Horizon Europe wspólnie z ECF ma wspierać tzw. projekty moonshot, czyli duże inicjatywy badawcze ze środkami na demonstrację i wdrożenie. Obszary zainteresowania to m.in.: czysta energia, AI nowej generacji, komputery kwantowe, kosmos, regeneracyjna medycyna, zbiory danych oceanicznych.
Dotychczas Horizon Europe finansował już ponad 15 000 projektów z budżetem powyżej 43 mld €. Nawet każde euro z programu może wygenerować do 11 € PKB do roku 2045
Po zmianach: bardziej zintegrowane finansowanie, mniej programów, więcej środków na innowacje i elastyczność w reagowaniu na kryzysy dzięki nowym mechanizmom w ECF
Teraz propozycja budżetu – w tym program Horizon Europe – jest negocjowana przez Parlament Europejski, Radę UE i Komisję. Finalny budżet ma wejść w życie od stycznia 2028 roku.
Ryszard Pregiel prof. nadzw. dr hab. inż, elektronik i matematyk, habilitacja w zakresie automatyki i robotyki (Politechnika Wrocławska, 1979). Odbył kilka długoterminowych staży naukowych i zawodowych za granicą m.in. w Massachusetts Institute of Technology, Wyższej Moskiewskiej Szkole Technicznej im. Baumana, Bell Telephone Laboratories (USA) i Control Data Corporation (USA). Jest autorem i współautorem podręczników akademickich, książek i licznych artykułów naukowych. Pracę naukowo-dydaktyczną rozpoczął (1961) w Politechnice Wrocławskiej. Następnie pracował w Uniwersytecie Śląskim, Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach i Akademii WSB w Dąbrowie Górniczej, pełniąc szereg funkcji m.in. kierownika katedry informatyki, dziekana Wydziału Informatyki i prorektora ds. nauki.
W całym okresie swojej kariery zawodowej łączył działalność naukowo-dydaktyczną z pracą w przemyśle, m.in. pełnił funkcję dyrektora Instytutu Systemów Sterowania, naczelnego dyrektora Centrum Naukowo-Produkcyjnego Systemów Sterowania w
Katowicach, prezesa Zrzeszenia Przemysłu Automatyki i Aparatury Pomiarowej MERA w Warszawie, prezesa zarządu spółki Investel International i wiceprezesa Radomskiej Wytwórni Telekomunikacyjnej S.A. Jest autorem wielu rozwiązań konstrukcyjnych i projektów technologicznych. W latach 1985-1990 był podsekretarzem stanu w Komitecie Nauki i Postępu Technicznego odpowiedzialnym za gospodarkę Centralnym Funduszem Wspomagania Wdrożeń. Jest członkiem wielu komitetów, stowarzyszeń i redakcji naukowo-technicznych m.in. był przez dwie kadencje członkiem Komitetu Informatyki PAN, członkiem Komitetu Badań Kosmicznych PAN i prezesem Stowarzyszenia Inżynierów Telekomunikacji. Za swą działalność został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką Zasłużony dla Województwa Śląskiego oraz wyróżniony szeregiem nagród, w tym międzynarodowych, i tytułem Honorowego Złotego Inżyniera.